Στο Ξύπνημα

Γιατι μόλις ενόμισα πως οσμίστηκα το αρωμα σου;
Η μήπως ήταν απλώς κάποια ρινοραγία;
Την εντύπωση έχω πάντα και στα δύο
πως διαισθάνθηκα μια παρουσία
-τη δική σου.

Ντο ρε μι φα

Πως έλαχε να χω όρεξη για μερικές λέξεις αλήθειας
Όχι λέξεις ομορφιάς, ούτε εκφραση κάποιας επιφάνειας
απλώς ειλικρίνεια της στιγμής.
Να νιώθω τον νόθο χτύπο μέσα μου
Τον χτύπο του σύμπαντος κλεισμένο σε
έναν οίστρο, μια συμφωνία
Καλεσμένα απρόσκλητα ζητήματα και
βροχή μηχανικών στο ερυθρό του.
Εγώ κι εσύ, μη ψάχνεις σχέση δε θα βρεις καμια
Κι όμως κατάφερες να μπεις σε μένα
Κι εγώ σε σένα
Σε ξέρω υπαρξη αφελή,
Και θα σε αγγίξω αν με πιστέψεις
Κι αν με πιστέψεις θα νιώσεις το ίδιο το άγγιγμα σου
Αφου εσύ ειμαι εγώ
αλλά δεν είμαι.
Είναι μην πέσεις σε ημέρα
που η βροχή έχει βγει να περπατήσει.

Πίνακας ''Ζωή'' ΙΙ

Στην κατανόηση της μάσκας που σου φόρεσαν
ψάχνω να καταστρέψω το κράτημα του
Στέκεσαι αντίκρυ στην προσφορά μιας κατεύθυνσης
που την καρδιά σου αν ρωτούσες, έχει ανάγκη
Βρήκα το αόρατο παράθυρο προς τον ωκεανού σου τη γαλήνη
μέσα στο χάος της ψυχής σου, θα γεννηθώ ξανα
η χαμένη οντότητα που σε γεμίζει πλέον
ολοκληρωτικά..

Πίνακας ''Ζωή'' Ι

Αντίκροισμα αναπνοής
εσώ του τεχνητού κελύφους
επικροτούμενη μπογιά έχει
σκεπάσει το χρυσό
επιβολή του υποσχόμενου πινέλου
πάνω στον πίνακα 'Ζωή'

- έτρεξες ανήσυχη

τον επιστήθιο βομβαρδισμό να διώξεις
διεκδίκηση μιας θέσης στον ξενικό καμβά..

Είναι Στη Φύση Μας

Μέσα στα κύματα σου θα με βρεις
κρυμμενο, θάλασσα.

Να με ευχαριστείς, θερμή,
στην αγκαλιά του ήλιου
Να σε αισθάνομαι, ψυχρή,
στις μαύρες του χειμώνα
Να σου ανοίγω, απ΄τις βροχές σου ανάκατη
σαν μου χτυπήσεις.

Είμαι η ακτή που πάντα πάνω της ξεσπάς
και ξεθυμαίνεις.
Είμαι το ακλόνητο νησί που και την πιο έντονη σου
ταραχή αντέχει.
Και εσύ, γυναίκα, η θάλασσα
που είναι στη φύση σου
τις καταιγίδες που σε ταράζουν να γεννάς
και τις φουρτούνες.

Σ'αύτον τον κόσμο όμως ήρθαμε μαζί
και πάμε
Και πάντα δίπλα μου ασφαλής θα στέκεις
Γύρνα τώρα να μοιράσεις έρωτα και
εγώ θα 'μαι εδω όταν ξανά με χρειαστείς.

Στην Αναζήτηση Λόγου Ύπαρξης

Όταν γεννήθηκα
Το άγνωστο με όρισε ως άντρα
Και στο δικό του το παιχνίδι
Μου έχει δωθεί ήδη
αποστολή.

Όταν μεγάλωσα
Τα ιδανικά με όρισαν ως μαθητή
Και στο δικό τους το παιχνίδι
Μου έχει δωθεί ήδη
αποστολή.

Όταν ωρίμασα
Το συναίσθημα με όρισε ως ταξιδιώτη
Και στο δικό του το παιχνίδι
Μου έχει δωθεί ήδη
αποστολή.

Όταν γέρασα
Το πεπρωμένο με όρισε ως σοφό
Και στο δικό του το παιχνίδι
Μου είχε δωθεί ήδη
αποστολη.

Όταν πέθανα
Η φύση με όρισε ως ανάμνηση
Και στο δικό της το παιχνίδι
Για την αέναη σου γράφω ύπαρξη
-αποστολη.

Ψύθιρος Λήθης

Δεν ειναι οτι υπαρχει κοσμος πλεον
γι'αυτον απλως οι αισθησεις
αναζητω την κρυμμενη μουσικη του
χτυπημα βαρυ στο σωμα-
υπαρχει φως..
απελευθερωση και κοπος
ασε με να υπαρξω-
οργη και πονος
καλυμμενες φλογες απο πεπλα εμπειριων
απογοητευτηκες και επεσες
δεν πεθανες, αντικρυσες απλως
της ζωης την αληθινη μορφη
αιωνιο αγνωστο, ο θεος τους
στην οψη αυτη θα είσαι μονάχος
στασου και χτισε με αιθεριο μαρμαρο
το, νεωγνο, δικο σου πεπρωμενο.