Στο Μυαλό και Στο Σώμα

Αυτη τη στιγμη μιλάω στο μυαλό σου και στο σώμα
Αυτό είναι το θέμα μπορώ να μιλάω στο μυαλό σου για δέκατα της ώρας
Ώρες για ώρες...μέρες για μέρες...
Μέχρι ο χρόνος να χάσει την αξία του για μας, να αφεθούμε
Το άτακτο και ανήσυχο μυαλό μου κρατάει άπειρα θέματα
Εμπειρίες 17 ετών,
κάθε δευτερόλεπτο και μια εμπειρία
Να ζεις τη στιγμή
Μπορώ να δημιουργήσω γύρω μας μια φυσαλίδα άρρηκτη και ασφαλής
Πόσες όμως ψευδαισθήσεις θέλεις να έχεις πλάι σου μέχρι να αφεθείς;
Πρόσφατα ανακάλυψα μια ομοιότητα που μοιραζόμαστε
εγώ κι εσύ... πέρα απο το μυαλό μου, μιλάει και το σώμα
Και αυτό στη δική του γλώσσα, λέει τις δικές του ιστορίες
τις δικές του απορίες, τα δικά του συναισθήματα
όλα μεγαλύτερης σημασίας από όσα το μυαλό μας μπορεί να επινοήσει
σώμα με σώμα πάντα υπάρχει μόνο η αλήθεια
Μέχρι πότε θα περίμενεις για να βιώσεις τι θα πει πραγματικά
να κάνεις έρωτα;
Πόσες ακόμα ψευδαισθήσεις μέχρι να αφεθείς και να το νίωσεις
Τι λές;

Μα ...

Λέει της αρέσει, μα δεν ακούω
Υποταγμένος στα δεσμά του φόβου, παρακμάζω
Λέει το ζητάει, μα δεν αλλάζω
Το Θέλω το δικό μου αμαυρώνω, και δεν ζώ.
Γελάει θερμά, νομίζω με μένα
στου φθόνου τη φλόγα, ρίχνω λάδι για καύση
Λέω μου αρέσει, τη θέλω για μένα
Μα.. υπάρχει το 'μα', που με καλεί στο ψέμα.

Του Αλέξανδρου Το Κληρονομημένο Άγχος

Νιώθω πως μισώ τον εαυτό μου, αλλά χωρίς λόγο Είναι ωραία η αίσθηση, έχει να απασχολείται με κάτι το μυαλό Φαντάζεσαι να μην είχε για τίποτα να ανυσηχήσει; Φοβάμαι πως θα έπεφτα, θα χανόμουν σε ένα χάος Μέχρι να καταλάβω ότι και πάλι ήταν μόνο η φαντασία μου Και ένα τρέμουλο να με διαπεράσει, γνώριμου συναισθήματος Αυτό φαίνεται πως φοβάμαι, το τρέμουλο της αλλαγής

''Τόσες σκέψεις ρισκάρισα στο παρόν, στο πρόβλημα μου χίλια μπαλώματα
για χίλιες σαθρές τρύπες, και τελικά να το ξεπεράσω; τόσο εύκολα;
Τόσος κόπος, τόσο άγχος, για κάτι τόσο έυκολο;
Όχι δεν το δέχομαι, θα συνεχίσεις όπως είσαι, να αγχώνεσαι, παράλογα να σκέφτεσαι,
να φαντάζεσαι σενάρια, μάταια να ξοδεύεσαι...
Έτσι, θα έχεις κι ενα λόγο για να ζεις, θα ζεις για να σκέφτεσαι, να ανυσηχείς
εξάλλου είναι και κάτι που πλέον έχεις μάθει και το κάνεις καλά,
γιατί να αλλάξεις τώρα;
-Είμαι του Αλέξανδρου το κληρονομημένο άγχος.''

Δεν ξέρω

Ας δούμε πως θα βγει αυτό που θα γράψω
Στο ήχο του λευκού γιασεμιού της..
Κάποιο δεύτερο νοήμα, κρυμμένο στη ξενική σπηλιά
Δεν με νοιάζει όμως.. δεν πρέπει
Αυτό που ψάχνω εγώ βρίσκεται ήδη μέσα
Αυτό που κατάλαβα είναι ότι αισθάνομαι σαν να
ξαναγυρίζω πίσω, σαν να φτάνω πάλι στην αρχή
Και συλλογίζομαι, ποιο το νόημα εξ'αρχής..
Αν κάτι υπάρχει γιατί δεν εμφανίζεται απ'εύθείας,
γιατί επιδιώκει να μας ελκύσει και να μας κάνει να το
αναζητήσουμε εμείς, ποιο το νόημα στη δυσκολία;
Υποθέτω ότι διαφορετικά δεν θα είχε την ίδια αξία..
όλοι μας θα βρίσκαμε γρήγορα αυτό που θέλαμε
από νωρίς, και μετά θα βαριόμασταν, άδικη ζωή θα λέγαμε..
Σάμπως όμως, το ίδιο δεν ακούμε και τώρα; Παντού, τριγύρω
από στόματα που πιστεύουν αληθινά ότι έχουν βιώσει την
ίδια την στεναχώρια, δυσκολίες.
Ξεχνιέμαι...ξεχνάω συνέχεια, μπερδεμένη η σκέψη
πράγματα μου φέρνουν ζάλη
ποιο το νόημα..αύριο πάλι δε θα θυμάμε..
Μάλλον... φτάνει με τη σκέψη,
μάλλον κάπου εδώ καταλαβαίνεις ότι ήρθε καιρός για
δημιουργία... δεν ξέρω ανυσηχώ για μένα..
εγωιστικό;τι λες.. πως μπορείς να επιθυμείς να νοιάζεται
για σένα καποιος ο οποίος τον ίδιο του τον εαυτό πετάει...
Δεν ξέρω..δεν ξέρω ακόμα πολλά πράγματα...
Δεν ξέρω καν πόσα από αυτά θα προλάβω να μάθω...
Αυτό που ξέρω.. από εδώ και στο εξής... είναι ότι δεν
πρόκειται να πω ποτε μου ψέμματα, περί αυτού...
Ποιό το νόημα...;

Καθρέφτες Των Ψευδαισθήσεων

Πως διάολο βγάζω τον εαυτό μου εκεί έξω
Πως διάολο εκφράζω αυτό που νιώθω χωρίς η δικαιολογία να
προσπαθεί να με εμποδίσει.
Θέλω να μπορώ να είμαι ειλικρινής
Παντελώς, να σκέφτομαι απ'εξω, να μαθαίνεις νέα
απο μένα, και όχι από τον εαυτό μου.
Θέλω να ξέρω τι θέλω και να το κυνηγήσω
νιώθω τα χέρια μου να μουδιάζουν, αισθάνομαι ανίκανος
φοβάμαι...θέλω να μου πεις τι θέλω
αλλά αυτό το βρίσκω μόνος μου σωστά;
Φαίνεται πως πάλι σήμερα
έλαχε να χω όρεξη για λίγες κουβέντες αλήθειας
γιατί σήμερα δεν νιώθω και τόσο άνετος μέσα μου.
σήμερα σκιάζομαι πράγματα που δεν καταλαβαίνω
και μπροστά μου άμα τα έφερνες θα τα νικούσα
είναι που στο σκοτάδι κρύβονται, στις άκρες του μυαλού μου
και όπως το αιώνιο άγνωστο, υποκρίνονται τον Θεό.
Θέλω να ξέρω τι θέλω και να το κυνηγήσω
ευχάριστο ή δυσάρεστο, να είναι η αλήθεια
ποιός σου την λέει αυτή; η καρδιά σου;
προσπαθώ να την νιώσω όσο μπορώ αλλά κι αυτή πονάει
και δεν αντέχει και πολλά. Εγώ φταίω για αυτό.
Θέλω να κάνω τα πάντα σωστά, θέλω να διορθώσω τα σπασμένα
θέλω σε γυαλια να σπάσω το ραγισμένο καθρέφτη
που μου παραμορφώνει το είδωλο, που κρύβει την ψυχή μου.
Μα τώρα θα γράψω πως νιώθω ήδη καλύτερα, και πως
φαίνεται η αλήθεια είναι αυτή που θριμματίζει τους
κάθρεπτες του μυαλού,
αυτούς των ψευδαισθήσεων.

Περι Του Λόγου

Ερωτήθηκα περι του λόγου αναζήτησης συντρόφου
Ριμαδιασμένο φθινόπωρο, τι να ψάχνει σε μια Άνοιξη
Άνθρωποι ερωτεύονται στο όνομα της ανταπόκρισης
Πιστοί σε προφητείες που θα αυτοεκπληρωθούν
Μα αν δεν υπήρχε ο νους, ανυπαρξία της κρίσης
Αέναη αποστολή η έπαρση φωτός στις ερυθρές σταγόνες.

Ερωτήθηκα περι του λόγου αναζήτησης συντρόφου
Ισκιος αδύναμος απλώς στα ποδια μιας αβύσσου.
Ρωτώμαι ο ίδιος περι του λόγου αφύπνισης του πόθου
Αστραφτερών ερώτων εποχή να γένναγες τον βίο μου
Νύχτες με λάμψεις κέρινες στον ήχο τρειών ακόρδων
Η ερωτοτροπία μας θυσία στης παρουσίας την αίγλη.

τριάντα δεύτερα

Αναπνέεις
Βλέπεις
Αφουγκράζεσαι
δώσε μου τριάντα απο τα δεύτερα σου..

Δε θέλω να σχηματίσεις κάποια εικόνα
να φανταστείς εμένα σαν τον ένα
και μοναδικό -αδιαφορώ.
Επιθυμώ απλώς ένα κομμάτι της καρδιάς μου
να ζωντανέψω
να έρθει να καθίσει πλάι σου
όσο εσύ πορεύεσαι...

είκοσι ακόμα δεύτερα......

Ο θίασος κάνει την είσοδο
Κυλούν στα μαύρα
Η ακριβής περιγραφή της ζωής σου
λόγω της συνύπαρξης.
Παρακολούθησε μαζί μου τη σκηνή σου
εσώ των ματιών του Παντογνώστη.

δεκαπέντε.......

Βουβές κραυγές απο ανίκανα κορμιά
Λίγες σταγόνες των αισθήσεων μοναχά σαν τα χαρίσεις
Πύλες μιλούνια να διανύσεις
Να γεννήσεις
Νεωγνές στιγμές γεμάτες ένταση ηδονική
και φτερουγίσματα.

Ακόμη πέντε.......

Καιρός να επιστρέψω στο παγερό κελί μου
Το σαρκικό ομοίωμα του εαυτού μου αναμένει

τρεία........

Το κομμάτι μου δίπλα σου ξανάγινε χτύπος και του λείπεις

δύο.....

μη κλάψεις, τις στιγμές δεν θα μπορέσουνε ποτέ να μας τις πάρουν

ένα...

που υπάρχεις σε ευχαριστώ, ήταν αρκετό για μένα

Αντίο.